آخ که چه حالی میده وقتی اصلا ً انتظارش رو نداری یه اتقاق خیلی خوب واست بیفته ... دقیقا ً اون چند ساعتی که تو فکری که چجوری بگذرورنی ( در واقع تلف کنی ) صرف دیدن یکی ازبهترین فیلمهایی بشه که تا حالا دیدی ...
امروز صبح تو اوج بی حوصلگی و بیکاری دست کردم توی کشو و شانسی یکی از فیلمهایی که تازگی بدستم رسیده بود ( در حالیکه نود درصد اون فیلمها هم مزخرفه ) رو در آوردم ...
این دیگه چیه !؟ نه تنها اسمشو نشنیده بودم بلکه معنی اون رو هم نفهمیدم .. خلاصه به کمک دیکشنری و بقیه وسائل کمک آموزشی (!) بالاخره فهمیدم این کلمات عجیب غریب یعنی چی .
فیلم دالان پن ، فیلمیست فانتزی که داستان دختربچه ای رویاپرداز را روایت میکند که در تصوراتش ، خودش را ملکه ی داخل ( درون ) زمین میابد ( البته این موضوع را راوی داستان هم تایید میکند ولی کارگردان نه !! ) . او تصور میکند جزو فرزندان موجوداتی است بجز آدمیزاد که از آدم ها برتر هستند و زندگی و مرگ انسانها برای او نوعی تحقیر و عاملی تحمیلی محسوب میشود و او بدنبال این است که با کارهایی که باید به ترتیب انجام دهد از این زندان رها شده و به جایگاه اصلی خویش بازگردد .
هنر پیشه اصل فیلم دخترکی است ده دوازده ساله .. او به همراه مادرش که به اجبار به زنی فردی دیکتاتور و خشن درآمده است به خانه این فرمانده یکی از بخشهای ارتش اسپانیا نقل مکان میکند ولی در آنجا واقعیاتی تازه در پیش چشمش قرار میگیرد ... هم درباره خودش هم مادرش و هم ناپدری بد صفتش .
کارگردان فیلم چه زیبا از تخیلات و عناصر خیالی برای فانتزی کردن فیلم استفاده کرده است .. مثلا ً کتابی که ورقهای آن سفید است و فقط در تنهایی دخترک ، روی صفحات آن نقشهایی ظاهر می شود تا به او نقشه جدید را نشان دهد ویا گچی جادویی که دختر هر وقت که بخواهد میتواند از آن برای ایجاد دری برای ورود به دنیای دیگر ، استفاده کند و یا سایر موارد .
نمیدونم چرا وقتی که این فیلم رو میدیدم یاد فیلم " سرگذشت افسانه ای آملی پولن " افتادم .. شاید بخاطرشباهت سبکی است که این دو دارند .. شاید به خاطر اینکه هر دو فیلم اروپایی هستند و نه هالیوودی .. شاید هم موسیقی بینهایت مسحور کننده فیلم است که صحنه های این دو فیلم را تا این حد برای من خاطره انگیز کرده اند .. شاید هم صدای خشدار و دورگه ی راویان این فیلمهاست که با زبانی غیر انگلیسی ماجرا را ( در لحظاتی البته ) تعریف میکنند ... هر چه هست این ذهنیت را برای من بوجود آورده است که طعم لذتبخش سینما را (بیشتر) در فیلمهای غیرهالیوودی می توان چشید تا فیلمهای بازار هالیوود .
وقتی که فیلم به پایان رسید، فکر میکردم که فیلمی ناشناخته را دیده ام و به همین دلیل ( اینکه تنها من از آن لذت برده ام !!) کلی خوشحال بودم و بابت این انتخاب درست به خودم تبریک میگفتم .. وقتی برای کسب اطلاعات بیشتر به اینترنت سری زدم ، با دیدن امتیاز این فیلم و رتبه آن ( فیلم 43 ام دنیا ) و جوایز اسکاری آن ، برق از کله مبارکم (!) پرید و فک مبارک به کف زمین چسبید و آنجا بود که فهمیدم خیلی هم در این کیف تنها نیستم .
یا علی ..
