به نام نامی حق که یادش آرامش است و نامش تضمین موفقیت ؛
نوامبر شیرین رو سه شنبه دیدم ؛
نوامبر شیرین رو چهارشنبه هم دیدم ؛
نوامبر شیرین رو جمعه مرور کردم ؛
نوامبر شیرین رو باز هم مرور خواهم کرد ؛
نمیدونم چرا اینقدر این فیلم بهم چسبید ! چقدر بازی ِ کیانو ریوز و چارلیز ترون به نظرم قشنگ اومد ؛ چقدر با آهنگهای وسط ِ فیلم حال کردم ؛ چقدر ادا واطوارهای Sara Deever ( چارلیز ترون ) اونو جذابش کرده بود ؛ چقدر کیانو ریوز سرد و دوست داشتنی شده بود رفتارش ؛
نوامبر شیرین داستان ِ جدیدی نداره ؛ کارگردان معروفی هم نداره ؛ حرف تازه ای واسه گفتن هم نداره ؛ هیچ نوآوری خاصی هم توش دیده نمیشه ؛ اصلا ً یکی از معمولی ترین فیلمهای دنیاست ولی من مطمئنم که بازهم میبینمش ؛
خیلی نمیخوام درباره ش بنویسم ؛ فقط یک نکته ؛ اگر فیلم رو دیده اید ، یکبار دیگه به اون صحنه ی آخرش دقت کنید ؛ به رنگ ِ آبی ای که توی فضای ِ سنگین ِ آخرین برخورد ِ Sara Deever و Nelson Moss پاشیده شده بود ؛ چقدر زیبا بود اون صحنه های آبی فامی که پشت سرش اون موزیک ِ لایت شروع به حرکت کرد ..
یا علی ..
